Bir tiyatro sanatçısının "Kute Kahar" adlı bir tiyatro karakterine hazırlanma yolculuğu. Bengalce "Kahar" kelimesi, İngilizce'de "Palankin Taşıyıcısı" anlamına gelir. Film, kendini tiyatroya adamış bir oyuncu olan Pankaj Chowdhury'nin, Kute Kahar rolüne kendini kaptırarak sahne ile gerçeklik arasındaki çizgiyi bulanıklaştırma yolculuğunu konu alıyor. Fiziksel ve duygusal bir yolculuğa çıkarken, karakterin hayatının ve mücadelesinin daha derin gerçeklerini arıyor. Bir "Kahar", alt sınıf kökeni nedeniyle toplumda asla saygı görmez. Küçük yaşlardan yaşlılığa kadar, palankinlerinde ağır yükler taşırlar ve kariyerlerinin sonunda kamburlaşarak dik durma güçlerini kaybederler. Pankaj, oyunculuk yoluyla ilahi özü deneyimleyebileceğine ve gerçek performansın bu farkındalıkta yattığına inanıyor. Bunun için Kute Kahar'ın yaptığı her şeyi yapıyor. Sırtındaki ağır bir taşın ağırlığı altında kamburlaşmaya çalışıyor. Sesini değiştirme alıştırmaları yapıyor, eski Kute Kahar'ın hüzünlü tonlarını yakalamaya çalışıyor. Tepeler, sahiller ve nehir kıyıları boyunca bir tahtırevan taşıyıcısı gibi kilometrelerce yürüdü. Günlerini ormanın derinliklerinde meditasyon yaparak, kendini doğaya dönüştürmeye çalışarak geçirdi. Kendine Ebedi Yolculuk. Film, Pankaj'ın sahnedeki performansıyla ve seyircilerin ayakta alkışlarıyla sona eriyor. Ancak Kute Kahar'ın acısı Pankaj'da kalıyor. Film, Bengal'in kültürel köklerine ve tarihine saygı duruşunda bulunarak öz kimliği araştırıyor. A theatre artist’s journey to prepare for a theatre character named “Kute Kahar”. The Bengali word “Kahar” stands for Palanquin-bearer in English.The film follows the journey of Pankaj Chowdhury, a dedicated theatre actor, as he immerses himself in the role of Kute Kahar, blurring the lines between stage and reality. As he embarks on a physical and emotional journey, he seeks the deeper truths of the character’s life and struggle. 
 A “Kahar” is never respected in the society because of his low-class origin. From a young age to old age, they carry heavy loads in their palanquin and at the end of the career, they become hunchbacks and thus lose their strength to stand straight. Through acting, Pankaj believes one can experience the divine essence, and in this realization lies true performance. For that, he does everything that Kute Kahar used to do. He tries to hunch under the weight of a heavy stone on his back. He practices changing his voice, attempting to capture the sorrowful tones of the old Kute Kahar. He has walked mile after mile along hills, seasides, and riverbanks, like a palanquin-bearer. He has spent days meditating deep inside the forest, striving to dissolve himself into nature. The Eternal Journey into one’s own self. The film ends with Pankaj’s performance on stage with a standing ovation and applause from the audience. But the pain of Kute Kahar remains with Pankaj. The film explores self-identity, paying tribute to Bengal's cultural roots and history.